ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ Εκτύπωση
Συντάχθηκε απο τον/την Μαρία Κυριάκη   
Πέμπτη, 24 Δεκέμβριος 2015 08:47

Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού

του Ιάκωβου Καμπανέλλη

podia3
Το έργο

“…Τα εφτά αδέρφια, γυναίκες κι άντρες, κληρονόμοι μιας μεγάλης βιομηχανικής επιχείρησης, ζουν κάτω από την τυραννική αθανασία ενός εφτάψυχου πατέρα που μολονότι είναι σε μόνιμη αφασία, διατηρεί το 51% των μετοχών, κρατώντας έτσι τους διαδόχους του σε άγνοια για τη μελλοντική υπόσταση του καθενός μέσα στην εταιρία. Ανελέητες ραδιουργίες και λυσσαλέοι καβγάδες γίνονται συνέχεια ανάμεσά τους με στόχο την εξασφάλιση του πόστου ηγεσίας. Στην πιο άγρια απ’ τις μεταξύ τους διαμάχες και ενώ έχουν φτάσει στη με όλα τα μέσα αλληλοεξουθένωση, διαπιστώνουν, σε απόγνωση ότι κυνηγούν μια “τελειωμένη” υπόθεση, επενδύουν ένα μέλλον που δεν το ορίζουν…”
(Απόσπασμα από το σημείωμα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, 1978)

podia4

Αν περάσουμε από τον μικρόκοσμο της οικογένειας στο πιο εκτεταμένο πεδίο μια χώρας ή ακόμα και μιας ευρύτερης ένωσης όπως η Ευρωπαϊκή ας πούμε, θα αντιληφθούμε μέσα από τις δράσεις και τους χαρακτήρες του έργου μια καθαρότατη δομή των βασικών κινήσεων της σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Πέρα από την Ελληνική κοινωνία και τις, ήδη από τότε που γράφτηκε το έργο, διαβρωμένες δομές της, μπορεί κανείς να αντιληφθεί σε διεθνές επίπεδο την συγγένεια των δυναμικών μ’ αυτό το σχήμα όπου ένα ήδη κλινικά νεκρό «51%» ελέγχει τις μοίρες των ζωντανών μέσα από την ισχύ που έχει αποκτήσει στο παρελθόν και χωρίς καν να εγείρεται από την νεκρική του κλίνη, με ένα νεύμα του χεριού του, παίζει με τις μοίρες των μικρο-ηγετών, κινώντας τους σαν μαριονέτες τον ένα ενάντια στον άλλο ή προκαλώντας λυκοφιλίες, ανατρέποντας εύθραυστες μικροεξουσίες και αντικαθιστώντας τις με άλλες εξ ίσου εύθραυστες κι εφήμερες ενώ το πιο υγιές τμήμα του έχει περιπέσει σε αδιαφορία επιλέγοντας να αγνοεί κάθε παρασκηνιακό εγχείρημα.

podia5

Η οργή, η αλαζονεία, η απληστία κι όλα τα αποδέλοιπα θανάσιμα αμαρτήματα τυφλώνουν τους δυστυχείς γόνους του μισοπεθαμένου «ηγέτη», οδηγώντας τους σε αδιέξοδες συγκρούσεις τις οποίες δεν μπορούν καν να ελέγξουν όπως επίσης μέσα από την ίδια τυραννική, εφιαλτική και αδρανή βασιλεία, εμποδίζονται να ορίσουν το μέλλον τους παγιδευμένοι σε ένα φθαρμένο παρελθόν το οποίο περιφέρουν σαν σύμβολο από οίκο σε οίκο για να επιβεβαιώνει την ανύπαρκτη δύναμη τους. Ένας ολόκληρος κόσμος υπνωτισμένος από μια αόρατη δύναμη επιδίδεται σε μπαράζ στείρων αντιπαραθέσεων και χρειάζεται μια επώδυνη κάθαρση για να προχωρήσει προς το μέλλον του και να βγει από τον ελώδη βάλτο στον οποίο έχει παγιδευτεί. Κι ωστόσο δεν το κάνει ακόμα κι όταν συνειδητοποιεί την κατάσταση του γιατί εμποδίζεται από μικροσυμφέροντα, φόβους, φιλοδοξίες, από ευτελείς συνήθειες και μικροπρέπειες κι αδυναμίες που θα έλεγε κι ο Καβάφης. Το τέλος μιας εποχής που γκρεμίζεται από «μέσα», μας δίνει σαν γενική εικόνα ο ευφυής συγγραφέας, εικόνα που αν για την εποχή του ήταν αποκαλυπτική, για την δική μας είναι πλέον κρίσιμη.

podia6

Η σκηνοθεσία χρησιμοποιεί μία σειρά ευανάγνωστων συμβολικών στοιχείων για να εντείνει την διαχρονικότητα του κειμένου ενώ ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται τον υποφώσκοντα σαρκασμό του συγγραφέα για να εμπλουτίσει με χιούμορ την παράσταση τονίζοντας την κωμική πλευρά του έργου. Η κινησιολογία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς κι ο επιμερισμός των κέντρων δράσης των ηθοποιών σε συγκεκριμένα σημεία στη σκηνή. Η μινιμαλιστική σκηνογραφία ενισχύει την σκηνοθετική οπτική και τα κοστούμια αναδεικνύουν τους χαρακτήρες προσφέροντας στην εικόνα τους μια ιδιαίτερη κωμική νότα. Δεν επιχειρείται όμως ριζικά μια πιο σύγχρονη διαχείριση της δραματουργίας η οποία κινείται υπό παραδοσιακούς όρους σε μια κάπως πιο εξελιγμένη εκδοχή τους ενώ οι ερμηνείες ακολουθούν την πεπατημένη, προσφέροντάς μας μια σειρά από μικρά, εντυπωσιακά ρεσιτάλ και αρκετά ρεαλιστικές συγκρούσεις. Ξεχωρίζω τον εξαιρετικό ηθοποιό Αλέξανδρο Σωτηρίου ο οποίος πλάθει τον ρόλο του με μοναδική ακρίβεια και εσωτερικότητα και την ταλαντούχα Ντίνα Μιχαηλίδη η οποία δημιουργεί μια ξεκαρδιστική και ταυτόχρονα συγκινητική θεία, δίνοντας υπόσταση σ’ έναν από τους σημαντικότερους ρόλους του έργου χωρίς να καταφεύγει ποτέ σε ακρότητες, σκηνικά τεχνάσματα και εξωστρεφείς υπερβολές.

podia7
Σκηνοθεσία: Γιώργος Δάμπασης
Σκηνικά/Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Επιμέλεια Κίνησης: Εύα Μιχαλά
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θαλασσιά Αντωνοπούλου


Παίζουν:
Ιωάννα Ασημακοπούλου
Φώτης Λαζάρου
Κλεοπάτρα Μάρκου
Εύα Μιχαλά
Ντίνα Μιχαηλίδη
Ηρώ Μπέζου
Μιχάλης Τιτόπουλος
Πέτρος Σπυρόπουλος
Αλέξανδρος Σωτηρίου

Θέατρο «Τζένη Καρέζη»

Ακαδημίας 3

Τηλέφωνο: 210 3636144, 210 3644921

Παραστάσεις :Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00


ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :14 ευρώ γενική είσοδος /8 ευρώ για φοιτητές και ανέργους