Σχετικά άρθρα
| ΤΑΞΙΔΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗ ΧΥΤΡΑ ΜΟΥ |
 |
 |
| Συντάχθηκε απο τον/την Μαρία Κυριάκη |
| Κυριακή, 01 Φεβρουάριος 2026 08:12 |
|
Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου του Ευγένιου Λαμπίς
Δραματουργία Σε πρώτο επίπεδο, μια φάρσα. Μια βοντβίλ κωμωδία γραμμένη στα μισά του 19ου αιώνα και μάλλον ξεχασμένη πια. Τύποι πιο πολύ παρά χαρακτήρες. Οι γνωστές παρεξηγήσεις που προκαλούν κωμικές συγκρούσεις ή ανατροπές. Ένας σύζυγος, ένας αστός με υψηλή θέση στην κοινωνία, φημισμένος οδοντογιατρός και αξιοπρεπής πολίτης. Ο οποίος ντύνει έναν υπηρέτη με μαύρο κουστούμι για να τον χρησιμοποιήσει σαν κράχτη. Φορέας μιας διαχρονικής και παγκόσμιας νοοτροπίας που εκτιμάει το ντύσιμο ως απόδειξη κοινωνικής και ταξικής υπεροχής. Η σύζυγος του γιατρού απουσιάζει. Οι ερωτικές του ορμές είναι σε έξαρση. Κι υπάρχει κι η μαγείρισσα, η Ευτυχία. Όμορφη και πληθωρική σαν μοντέλο του Ρούμπενς. Την έχει από καιρό προσέξει και τώρα δεν κρατιέται. Είναι κι αυτή μια τσαχπίνα, μια προκλητική ύπαρξη που φλερτάρει μέχρι και το σουρωτήρι της. Η αδυναμία της είναι ο βοηθός του αφεντικού, ο Ζεζαμπέλ ο οποίος όμως έχει περισσότερη λαχτάρα για φαγητό παρά για έρωτες. Τώρα όσοι περνάνε μια βόλτα από κει, ο χασάπης, ο νερουλάς… οκ... τους φλερτάρει όλους κι όλοι κάτι της χρωστάνε κι έτσι πορεύεται στη ζωή. Προσφέρει την ερωτική της αίγλη κι απολαμβάνει τα οφέλη. Ο σύζυγος τώρα, ο Αλζεαντόρ έχει ξεμυαλιστεί μαζί της σε τέτοιο βαθμό που να βγάζει γερά δόντια από ταλαίπωρα, ανύποπτα στόματα και να παρατάει τους πελάτες του στο έλεος της τύχης. Ακόμα και τα επαγγελματικά ραντεβού του, τα κάνει στην κουζίνα... ξεκολλημό δεν έχει από την πληθωρική, σέξι Ευτυχία. Ψάχνει να βρει τρόπους να την αποπλανήσει ενώ αυτή συστηματικά παριστάνει την άσχετη. Αποφασίζει να την παντρέψει με τον βοηθό του μήπως και γλυτώσει απ’ τον ακατανίκητο πόθο, μήπως και την ξεπεράσει πριν κερατώσει τη σύζυγο. Κι η Ευτυχία θα δεχτεί αφού μεταξύ άλλων, ο γενναιόδωρος κύριος υπόσχεται κι ένα σεβαστό ποσό ως γαμήλιο δώρο. Αυτό μάλλον είναι και το θέλγητρο που ξύπνησε το ενδιαφέρον του Ζεζαμπέλ ώστε να στρέψει επιτέλους το βλέμμα από το πιάτο στη μαγείρισσα. Αλλά το κόλπο δεν πιάνει, ο πόθος του γίνεται ακόμα πιο ισχυρός, τώρα που έχει και αντίζηλο. Της χαρίζει λοιπόν ένα ζευγάρι σκουλαρίκια κι επιτέλους η νεαρή που πάντα εκτιμάει τα δωράκια των θαυμαστών της, του υπόσχεται πως θα του παραδοθεί. Και τότε συμβαίνει κάτι που δεν συνηθίζεται σε τέτοιου τύπου κωμωδίες. Η γυναίκα του επιστρέφει κι ο Αλζεαντόρ ξεχνάει και τα κάλλη της μαγείρισσας και την εμμονή του γι’ αυτήν και τρέχει κατευθείαν πίσω από τα φουστάνια της νόμιμης συζύγου. Η Ευτυχία όμως πληγώνεται. Ίσως είναι η στιγμή που ο αφελής της νους συλλαμβάνει μια επώδυνη λεπτομέρεια. Όχι δεν τον είχε γοητεύσει τον κύριο, δεν υπήρξε γι’ αυτόν παρά μόνο ένα δοχείο! Το δοχείο-χύτρα γύρω από το οποίο ταξίδευε η κάβλα του όσο δεν εκτονωνόταν στον κόλπο της γυναίκας του. Όλη η υπόλοιπη ύπαρξις της, του ήταν ασήμαντη. Όμως κι ο μελλοντικός της σύζυγος, τι είδους σύντροφος θα υπάρξει; Ερχόταν κοντά της για να ικανοποιήσει τη λαιμαργία του και την παντρεύεται για να λάβει το πλουσιοπάροχο γαμήλιο δώρο. Είναι και ζηλιάρης, του ανήκει, κανείς δεν μπορεί να βάζει χέρι στην “περιουσία” του. Η ελευθερία, η αυθορμησία, η γλύκα του φλερτ, όλα απαγορεύονται. Θα είναι στο εξής, το δικό του δοχείο, η δική του χύτρα. Αλλά τέτοιες σκέψεις, τέτοιες μελαγχολίες κρατούν μόνο για μια στιγμή. Το έργο τελειώνει κι η Ευτυχία δεν προλαβαίνει καν να συνειδητοποιήσει, ποια είναι η πραγματική της αξία και με ποιο τρόπο την διαχειρίζεται. Ποια είναι τα υλικά κέρδη, ποια τα ψυχικά οφέλη και ποια η πραγματική της ανάγκη μέσα από όλους αυτούς τους ακκισμούς και τα φλερτ και το γάμο και τον έρωτα. Άλλωστε δεν πρόκειται παρά για μια φάρσα… Όπως ίσως κι η ζωή: Από κοντά δράμα, από μακριά κωμωδία κι όταν παραμερίζεται η σοβαροφάνεια ...φάρσα. Μια δραματουργία που δείχνει ανέμελη, δροσερή, ρομαντική, χαριτωμένη αλλά κρύβει μέσα της μια ανηλεή αλήθεια, έναν πικρό σαρκασμό, ένα σκληρό σχόλιο για την ανθρώπινη φύση. Ευτυχώς, εύκολα τα ξεπερνάει κανείς όλα αυτά... Γελώντας…
Η παράσταση Η Άννα Σωτρίνη έστησε μια παράσταση σαν χορογραφία με ρυθμό, αυστηρό μέτρο και απόλυτο έλεγχο των δράσεων που ακολουθούν η μία την άλλη σ’ ένα καλοκουρδισμένο θεατρικό παιχνίδι χωρίς κενά, περιττούς εντυπωσιασμούς και κοιλιές. Ένα σφιχτό θέαμα, αστείο, καλοπαιγμένο, αισθητικά άψογο, με σαρκαστικούς σχολιασμούς των δρώμενων και των προσώπων που ενισχύουν τις δραματουργικές αιχμές. Η συνδρομή της μουσικής του Μιχαηλίδη και της κινησιολογίας της Γεωργαλά, ενισχύουν τις επιδόσεις των ηθοποιών που πειθαρχούν στην σκηνοθετική γραμμή με εντυπωσιακή βιρτουοζιτέ και ταυτόχρονα απολαμβάνουν τους ρόλους τους, δημιουργώντας ανάμεσα τους μια αξιοζήλευτη χημεία. Οι μελετημένοι φωτισμοί, αναδεικνύουν τις ατμόσφαιρες, το μινιμάλ, ευρηματικό και λειτουργικό σκηνικό και τα υπέροχα κουστούμια.
Μετάφραση & Δραματουργική επεξεργασία: Ανδρομάχη Μοτζολή Παίζουν: Χάρης Φλέουρας, Σαράντος Γεωγλερής, Βασούλα Σιάτρα, Γιάννης Παπαθύμνιος, Θεοχάρης Μαγκριρίδης και Γιώργος Φράγκος ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ Κεραμεικός
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:30
|
