ΜΠΟΥΜΠΟΥ

first

last

start

stop

Σχετικά άρθρα

ΜΠΟΥΜΠΟΥ

Συντάχθηκε απο τον/την Μαρία Κυριάκη

Τρίτη, 20 Ιανουάριος 2026 17:16

Μπουμπού

του Δημήτρη Μητσοτάκη

mpoumpou1

Η δραματουργία

Αυτός ο θεατρικός μονόλογος που ξεκίνησε την πορεία του ως νουβέλα, καταπιάνεται με την ιστορία μιας ιδιόμορφης αλλά και συναρπαστικής γυναικείας προσωπικότητας που έρχεται από τα μέσα του 20ου αιώνα. Και ναι, είναι μια ιστορία νοσταλγική από το παρελθόν όμως ταυτόχρονα αφορά το παρόν αφού τα θέματα που θίγει βρίσκονται και σήμερα στην ημερήσια διάταξη, αφού όπως φαίνεται η κοινωνία μας τα υφίσταται διαχρονικά και μάλιστα με αξιοσημείωτη συχνότητα. Η περιπέτεια της ηρωίδας είναι μια ευφυής μίξη αρνητικών βιωμάτων, παραπόνων, φόβων κι ενοχών με λυτρωτικές αποδράσεις και δημιουργικές εκρήξεις. Η Μπουμπού ξεκινάει την περιπετειώδη πορεία της στη ζωή ως ένα μωρό που δεν χωράει ούτε στην κοιλιά της μάνας του καθώς γεννιέται με το αξιοσημείωτο βάρος των 7 κιλών. Και μεγαλώνοντας ηλικιακά και σωματικά, δεν χωράει πουθενά. Το κρεββάτι της καταλαμβάνεται από άλλους, στέλνοντας την στο πάτωμα. Τα συναισθήματα της απωθούνται στέλνοντας την στην κάμαρα των δακρύων. Το θέατρο σκιών που τόσο λαχταράει, δεν την χωράει επίσης. Καταλήγει να παρακολουθεί την παράσταση, έξω. Εκείνο το έξω καταδυναστεύει όλη της την ύπαρξη. Έξω από απολαύσεις, από χαρές, από προστασία, από σεβασμό, από τρυφερότητα. Ο παιδεραστής μαγαζάτορας την αποπλανεί μ’ ένα γλύκισμα, μια γιγάντια τουλούμπα και την κακοποιεί, αναγκάζοντας την να συρθεί έξω από το σώμα της, έξω από τον ίδιο της τον εαυτό. Κι η οικογένεια βρίσκεται κάπου αλλού, κάπου “μέσα” και δεν το παίρνει χαμπάρι ποτέ. Η αδελφή πάλι αν και μικρότερη, ξέρει τον τρόπο να μπαίνει “μέσα” όποτε κι όπως της αρέσει. Ίσως αυτό το “μικρότερη”… Λεπτεπίλεπτη, δυναμική, πεισματάρα κι αδίσταχτη: “Θα σταματήσω να αναπνέω” είναι το εκβιαστικό μότο της. Όμως στη Μπουμπού, δεν έχει παραχωρηθεί ένα τέτοιο δικαίωμα, συνεχίζει σε κάθε περίπτωση να αναπνέει για να αποφύγει χαστούκια και ταπεινωτικές μομφές. Ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός. Φυσικά και δεν υπήρχε περίπτωση... η πραγματικότητα της, την πετάει έξω από κάθε όνειρο. Κι έτσι πλάθει το όνειρο. Μόνη της. Με κλωστές και με βελόνες. Τα μαγικά της χέρια δημιουργούν υπέροχα εργόχειρα όμοια με τις εικόνες που κρατάει “μέσα” για να μην παγώσουν σ’ εκείνο το ανεμοδαρμένο “έξω”. Ώσπου η ζωή για μια φορά της ανοίγει τις πόρτες και την καλεί “μέσα”. Ένας έρωτας. Ένας βαθύς, ολοκληρωτικός, δυνατός έρωτας που δεν ξεφτάει από πουθενά. Κι ένα σπιτικό. Το δικό της σπιτικό, το “μέσα” απ’ όπου κανείς δεν μπορεί να την εξορίσει. Αλλά κι εκεί ακόμα, καραδοκεί το απρόβλεπτο. Για άλλη μια φορά, η απώλεια. Και ξανά κρατιέται απ’ τις κλωστές της για να μην γκρεμιστεί. Δημιουργεί για να μην χαθεί. Και θυσιάζεται. Και φροντίζει. Και θεραπεύει. Και προσφέρει. Και λύνει σταυρόλεξα. Και μαγειρεύει. Και μεγαλώνει παιδιά. Κι αναπολεί. Ευτυχίες που έμειναν κάπου εκεί “έξω”… Διηγείται την ιστορία της που ξεκινάει το -46 με την επεισοδιακή της γέννηση, στην εγγονή της, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζει το υπέροχο νυφικό της νεαρής απογόνου. Με τρυφερότητα αλλά και με μια ακράτητη λαχτάρα αφού πρέπει να υπάρξει κάποτε κι ακέραια η Μπουμπού, να ρίξει μια γέφυρα για να περάσουν στο μέλλον οι μνήμες της, να μην κομματιαστούν, να μη χαθεί κάπου εκεί “έξω”, ολάκερη η ύπαρξη της. Κι αποδέκτης είναι αυτή η παρουσία η αόρατη, αυτή η εγγονή που καθώς ο καθημερινός λόγος της γιαγιάς της συμπυκνώνεται σε ιστορίες, αποκτάει υλική υπόσταση μέσα από το αιθέριο φόρεμα του γάμου της. Κάθε ραφή του και μια αναπόληση, κάθε κέντημα κι ένα παράπονο. Η δραματουργία μας αποκαλύπτει τις πτυχές αυτής της γυναίκας που δεν χώραγε πουθενά, με αμεσότητα, γλαφυρότητα, βαθειά τρυφερότητα, χιούμορ και πικρό σαρκασμό. Θα μπορούσε ωστόσο να είναι πιο συμπαγής, να περιοριστεί στην μία ώρα παράστασης, αφαιρώντας κάποια περιττά και σμιλεύοντας τα δευτερεύοντα, ώστε να επιτευχθεί ένας πιο λιτός, πιο παραληρηματικός, πιο ελλειπτικός λόγος, μια καθαρότερη επικέντρωση στα συναρπαστικά. Λεπτομέρειες. Η Μπουμπού με κέρδισε ως ηρωίδα έτσι κι αλλιώς. Το “έξω” της, στόχευσε κατευθείαν στο “μέσα” μου και με συντάραξε.

mpoumpou2

Η παράσταση

Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Πασσά έδωσε χώρο στην δραματουργία να απλωθεί και να αναδειχτεί. Δεν προσπάθησε ο σκηνοθέτης να αυτοπροβληθεί με εντυπωσιασμούς περιττούς, πλησίασε το κείμενο και την ηρωίδα με σεμνότητα, επίγνωση και μαεστρία. Τα αιωρούμενα κεντήματα που θα γίνουν ένα-ένα τα κομμάτια για να συμπληρωθεί το νυφικό, αποτελούν ένα εύρημα, ιδιαίτερα πετυχημένο. Κάθε κέντημα κι ένα καταστάλαγμα εμπειρίας της γιαγιάς, κάθε κομμάτι της νέας ζωής της εγγονής και μια χειρονομία εκμυστήρευσης, σαν ευχή και παρότρυνση για ευτυχία, από το παρελθόν, ένα παρελθόν συνήθως εφιαλτικό και σπάνια λυτρωτικό αλλά πάντα αιωρούμενο ανάμεσα στην θλίψη και την ελπίδα, πάντα προσηλωμένο στην ομορφιά αντί του ζόφου. Δεσπόζει στον τοίχο πίσω της, το κέντημα με τα παγόνια που φέρουν στο πτέρωμα τους όλες τις αποχρώσεις της εκρηκτικής ψυχοσύνθεσης της Μπουμπούς. Ρυθμός μελετημένος, συναισθηματικές εξάρσεις πειθαρχημένες, ανατροπές και ευρήματα απόλυτα προσαρμοσμένα στην ουσία, στην ανάγκη του κειμένου και της ερμηνείας. Η παράσταση ρέει χωρίς κενά, παρασύροντας τον θεατή στη δράση με τον πιο διακριτικό κι ευγενικό τρόπο, σαν να συμπορεύεται μαζί του και να του προτείνει διακριτικά τη συμμετοχή, σε μια παράσταση ανοιχτή στο κοινό της που δεν εκβιάζει τη συγκίνηση ούτε την ευθυμία, αλλά υποβάλλει την αλήθεια της ηρωίδας αναδεικνύοντας όλες τις εκφάνσεις της πολύμορφης προσωπικότητας της.

mpoumpou3

Και βρήκε αυτή η ηρωίδα μια ιδανική σκηνική ενσάρκωση στο πρόσωπο της Δήμητρας Κολλά η οποία διαθέτει ένα σπάνιο ταλέντο και μια αξιοζήλευτη σκηνική παρουσία. Περνώντας από την συγκίνηση στο χιούμορ κι από την τρυφερότητα στο σαρκασμό, η ταλαντούχα ηθοποιός κινείται στη σκηνή με απίστευτη άνεση, προσφέροντας στιγμές υποκριτικής ευφροσύνης και αναδεικνύοντας με μοναδική αμεσότητα όλες τις πτυχές του χαρακτήρα που καλείται να ερμηνεύσει. Μεταμορφώνεται διαρκώς περνώντας από την παιδική ηλικία στην εφηβεία κι από κει στην ωριμότητα και στα γηρατειά με μοναδική άνεση και φωτίζοντας την κάθε κρυμμένη αγωνία, δημιουργώντας μέσα από την υποκριτική της δεινότητα, ένα κείμενο πίσω από το κείμενο, μια βαθύτερη αποκάλυψη της ηρωίδας, που ελίσσεται αιωρούμενη, ανάμεσα σε όσα λέγονται και σε όσα αποσιωπούνται. Κάθε χειρονομία, κάθε βλέμμα, κάθε σπασμός του κορμιού και της έκφρασης, ορίζονται από ένα μέτρο θαυμαστό, μια ισορροπία ανάμεσα στην τολμηρότητα και την αιδημοσύνη. Καταφέρνει με άνεση και βαθειά γνώση των εκφραστικών της μέσων να εκφράζει το συναίσθημα μέσα από μια άοκνη εγρήγορση, μια αυστηρή εσωτερική διεργασία, δίνοντας του στιβαρότητα και βάθος. Η μουσική και το τραγούδι, έξοχα ερμηνευμένο, συναρμόζονται με τη δράση αν και θα μπορούσε να είναι χαμηλότερη η ένταση σε κάποια σημεία για να μην διαταράσσεται η σκηνική ατμόσφαιρα. Θαυμάσιοι οι φωτισμοί που δημιουργούν εσωτερικά τοπία αναδεικνύοντας το λιτό, ευρηματικό σκηνικό.

Μια παράσταση που αξίζει να δείτε και να ξαναδείτε κι όσοι μαθητεύετε στην τέχνη του θεάτρου, να διδαχτείτε απ’ αυτήν.

mpoumpou4