Blue Train

του Γεράσιμου Ευαγγελάτου

Δραματουργία

Μια Κυριακή λίγο πριν από τα γενέθλια των 45 χρόνων του, ο Μιχάλης δέχεται την επίσκεψη της μητέρας του, της κολλητής του, του πρώην του κι εν τέλει κι ενός νεαρού που γνώρισε πρόσφατα και που τον φλερτάρει αδυσώπητα. Ο άντρας στο μεταίχμιο ανάμεσα στην ενηλικίωση και την ωριμότητα έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του και τις ανάγκες του χωρίς να μπορεί να ξεδιαλύνει τι πραγματικά θέλει σ’ ένα κόσμο που απαιτεί απ’ αυτόν ν’ αφήσει πίσω του τις τρέλες της νιότης και να αποκτήσει μια πιο ώριμη και εμπεριστατωμένη αντίληψη για το μέλλον του. Κατακλύζεται από ερωτήματα. Πόσο ελκυστική είναι αυτή η νωχελική παράδοση στην απόλαυση της στιγμής, χωρίς ευθύνες, ρουτίνα και πλήξη; Πόσο όμως μπορεί να γίνει βασανιστική κι επώδυνη όταν ο χρόνος λεηλατεί την ενέργεια κι οι ανάγκες διαφοροποιούνται; Τι συμβαίνει όταν οι άλλοι γύρω σου με το ένα ή με τον άλλο τρόπο προχωρούν κι εσύ νοιώθεις πως έχεις μείνει στάσιμος; Πόσο βασανιστικό είναι να διαψεύδεις τις προσδοκίες μιας υπερβολικά επεμβατικής αλλά και τρυφερής μητέρας που σε θέλει τακτοποιημένο στα δικά της πλαίσια; Πόση αποσταθεροποίηση μπορείς να αντέξεις όταν η κολλητή σου, κτίζει με την φαντασία της ένα μέλλον στο οποίο μάλλον δεν θα ήθελες να ταξιδέψεις μαζί της; Ίσως η πρόκληση θα ήταν να μην γεράσεις καθόλου αλλά μια τέτοια προοπτική παθαίνει μετωπική με την πραγματικότητα. Κι ύστερα εκείνος, ο ακόμα ποθητός, πρώην που οργανώθηκε, βρήκε μόνιμο σύντροφο κι είναι έτοιμος να διαβεί την πύλη και να εγκατασταθεί με όλη του την άνεση σε μια νέα ζωή, να επαναπαυτεί ανώδυνα σε μια συνθήκη περιχαρακωμένη αλλά ασφαλή.

Και τι κάνεις όταν ένα νεαρό πλάσμα γλυκό, αυθεντικό, ερωτικό, ανεπιτήδευτο, σοφό με τον τρόπο του και γεμάτο ενέργεια, παραβιάζει κάθε όριο και εισχωρεί στον κόσμο σου, διεκδικώντας όχι την αιωνιότητα βέβαια αλλά τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή που και συ θα ήθελες να βιώσεις για μια αιωνιότητα, μόνο που ο χρόνος είναι πεπερασμένος κι η μοναξιά απειλητική κι οι επιθυμίες ξεθυμαίνουν κι η απειλή ενός μέλλοντος άδειου από αγάπη και προστασία επιτακτική, ενώ η ανάγκη για ξεζαλώματα και τρελά ξενύχτια μοιάζει άλλοτε ακατανίκητη κι άλλοτε τεχνητά κατασκευασμένη από έναν εαυτό που αρνείται να μεγαλώσει, που ποθεί να ζει στην ψευδαίσθηση της αιώνιας νιότης. Υπαρξιακή κρίση; Λογικό. Όμως η δραματουργία διαχειρίζεται το αδιέξοδο με χιούμορ, σαρκασμό ενίοτε, βαθιά τρυφερότητα, αμεσότητα και ζωντάνια έτσι που να μην βαραίνουν τον θεατή οι προβληματισμοί των χαρακτήρων αλλά αντίθετα να τον απελευθερώνουν. Κι η απλή φράση του νεαρού Πάνου που προτρέπει τον Μιχάλη να ακολουθήσει απλά την επιθυμία του, γίνεται γι’ αυτόν ένας μηχανισμός απελευθέρωσης από την επίπονη νοσηρότητα των κοινωνικών συμβάσεων οι οποίες επιχειρούν να αιχμαλωτίσουν τη χαρά του και να την μετατρέψουν σε μουσειακό έκθεμα. Όπως τα μπουκάλια στο φόντο που κρατούν φυλακισμένα τα χρώματα ενός κόσμου ελκυστικού μα απολεσθέντος. Ίσως το Blue Train της ζωγραφιάς του Μιχάλη, ένα εφηβικό σύμβολο ξέφρενων απολαύσεων και ποτισμένων με αλκοόλ νυχτερινών περιπλανήσεων, να μπορεί να συνεχίσει το ταξίδι του χωρίς δεσμεύσεις για λίγο ή και για πάντα. Αυτός αποφασίζει. Το τίμημα είναι σκληρό είτε παραμείνει ο αιώνιος έφηβος είτε περάσει σε μια νέα συνθήκη που να ταιριάζει με την ηλικία του. Κι η ζωή δεν προσφέρει μια δεύτερη ευκαιρία αν κάποτε στο μέλλον αποδειχτεί λάθος η όποια από τις δύο επιλογές. Όμως η κάθε επιλογή προσφέρει το δικό της δώρο. Κι απολαμβάνοντας αυτό το δώρο νοιώθει κανείς πιο έτοιμος να πληρώσει το τίμημα.

Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος μας παρέδωσε μια δραματουργία δυναμική με μεγάλη απήχηση στις νέες γενιές θεατών, ένα έργο γρήγορο, αστείο, έξυπνο, ερωτικό και κοφτερό, που ψυχαναλύει έντεχνα μια γενιά η οποία αρνείται να θυσιάσει εύκολα την έξαλλη νιότη της στο βωμό της βαρετής ενηλικίωσης.

Η παράσταση

Διανθισμένη με πολλά πολλά μουσικά ακούσματα που άλλοτε φέρνουν το παρελθόν στο τώρα κι άλλοτε παίρνουν αγκαζέ το τώρα και το ταξιδεύουν στο παρελθόν, η παράσταση λειτουργεί σε απόλυτη αρμονία με την δραματουργία. Έντονοι ρυθμοί, δυναμικές ερμηνείες, έξυπνη διαχείριση του χιούμορ, της τρέλας αλλά και της τρυφερότητας των χαρακτήρων, ζωντανή κι ανεπιτήδευτη κινησιολογία, ελκυστικές ατμόσφαιρες που αναδεικνύουν τις δράσεις, κινηματογραφική αισθητική. Αρωγοί σε όλα, οι υπέροχοι φωτισμοί της Ζωής Μολυβδά Φαμέληκαι το αισθητικά άρτιο και λειτουργικό ταυτόχρονα σκηνικό της Ηλένιας Δουλαδίρη που αποδεικνύεται ιδιαίτερα εμπνευσμένη κι όσον αφορά την ενδυματολογία.

Οι ηθοποιοί αποδίδουν τους ρόλους τους θαυμάσια συντονισμένοι και με προσήλωση στις υποκριτικές λεπτομέρειες. Ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης πλάθει έναν χαρακτήρα που ισορροπεί έντεχνα ανάμεσα στην ανεμελιά της καθημερινότητας και στο αδυσώπητο βάρος της ενηλικίωσης με στιγμές νοσταλγίας, μελαγχολίας και παραίτησης να εναλλάσσονται με άλλες γεμάτες ερωτισμό, λαχτάρα για ζωή κι ελευθερία, καλοπροαίρετη ειρωνεία… Η Μαρία Αλιφέρη στο ρόλο της μητέρας, είναι μια άψογη σκηνική παρουσία, μια πειστική φιγούρα της γενιάς της και της κοινωνικής της τάξης, ένα γοητευτικό πλάσμα που παλεύει με στιλ πάντα, ανάμεσα στην απογοήτευση, τη μητρική φροντίδα και την ελπίδα για αποκατάσταση του ανυπότακτου τέκνου της. Η Μαριλού Κατσαφάδου, υπέροχη, καταιγιστική, γεμάτη κέφι και ζωντάνια, αποδίδει στην εντέλεια την παγιδευμένη από τις επιλογές της σαραντάρα, που δεν θέλει να ξεμεθύσει και να δει την πραγματικότητα γύρω της ξεγυμνωμένη από ψευδαισθήσεις ενώ το υποβόσκον άγχος της βρίσκει διέξοδο σε μια σχεδόν υστερική ευθυμία. Ο Λάμπρος Κωνσταντέας μας δίνει έναν εύθραυστο και ταυτόχρονα δυναμικό χαρακτήρα. Σταθερός, σίγουρος, μετρημένος και τέλεια οργανωμένος, παρασύρεται από την νοσταλγία του για μια μόνο στιγμή κι επανέρχεται ορίζοντας τις αντιδράσεις του μέσα στα πλαίσια των αποφάσεων του μ’ έναν τρόπο όχι αποστειρωμένο αλλά συγκινητικό, κάτι που τον κάνει ελκυστικό ακόμα κι όταν ο συντηρητισμός του συνθλίβει την νοσταλγία του. Ο Γιάννης Τσουμαράκης με θαυμάσια κινησιολογία και γλαφυρή εκφραστικότητα, εκπέμπει την ανεπιτήδευτη αθωότητα της ηλικίας του σε συνδυασμό με μια βαθύτερη επίγνωση από την οποία αντλεί την ικανότητα να ξεπερνάει κάθε υπαρξιακή αντιξοότητα με ανεπιτήδευτη λογική. Ερωτικός, αεικίνητος, τολμηρός κι αυθεντικός, φωτίζει και μια άλλη διάσταση στο ρόλο του, αναδεικνύει μια πτυχή του, πέρα από οργιαστικές περιπέτειες και μεθυσμένα νυχτερινά ταξίδια, έναν εσωτερικό εαυτό που κατακλύζεται από ανθρωπιά, κατανόηση και τρυφερότητα. Ένας σπουδαίος ηθοποιός με εξαιρετική σκηνική παρουσία.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Σουλεϊμάν
Σκηνικά – Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Σχεδιασμός φωτισμών: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Επιμέλεια Κίνησης: Χρήστος Ξυραφάκης
Βοηθός Σκηνοθέτη & Ηχητικός Σχεδιασμός: Αγγελική Γρηγοροπούλου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ιωάννα Καλαβρού
Βοηθός Σκηνογράφου: Γιώργος Χώτος

Παίζουν:
Μιχάλης: Σπύρος Χατζηαγγελάκης
Σοφία:Μαρία Αλιφέρη

Λου: Μαριλού Κατσαφάδου
Γιάννης: Λάμπρος Κωνσταντέας
Πάνος: Γιάννης Τσουμαράκης

Φωτογραφίες – Trailer – Graphic design: Χρήστος Συμεωνίδης

Ημέρες και ώρες: Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00

Διάρκεια: 90′

Τιμές εισιτηρίων:

ΖΩΝΗ Α’ 20€
ΖΩΝΗ Β’ 15€

Θέατρο Άλμα

Ακομινάτου 15-17 & Αγίου Κωνσταντίνου

Μεταξουργείο

Τηλέφωνο: 210 5220100